Digitale diensten om wachttijden ggz terug te dringen

Digitale diensten om wachttijden ggz terug te dringen

Digitale diensten om wachttijden ggz terug te dringen

Nieuwsmedium Skipr meldde vorige week dat de wachttijden in de ggz teruglopen in regio Midden-Holland. Dit zou te danken zijn aan intensievere samenwerking tussen onder andere ggz-aanbieders, huisartsen, gemeenten en zorgverzekeraars. Extra maatregelen blijven echter nodig om het probleem aan te pakken. Door het hele land worden op verschillende manieren oplossingen gezocht om de wachtlijsten korter te krijgen, maar bij sommige plannen rijst de vraag in hoeverre de aanpak ten koste gaat van de zorgkwaliteit.

Zo werd onlangs bekend dat CZ digitale hulp in de vorm van online behandelingen wil gaan aanbieden, en zij zijn niet de enige. Online diensten moeten het gat gaan opvullen dat ontstaan is door een tekort aan medewerkers bij ggz-instellingen. CZ wil dat uiteindelijk alle ggz-aanbieders digitale behandelingen gaan aanbieden, en dat mensen bij aanmelding altijd de mogelijkheid krijgen om hiervoor te kiezen als deze zorg passend voor hen is. De diensten kunnen onder andere bestaan uit opdrachten, oefeningen en chatten of beeldbellen met een zorgverlener. Het idee is dat veel mensen zo sneller geholpen kunnen worden en er daarmee automatisch minder lange wachtlijsten zijn voor mensen die daadwerkelijk face-to-face behandelingen nodig hebben.

Therapeutische relatie

Ervaren psycholoog en supervisor Frits Bosch maakt zich echter zorgen om deze ontwikkelingen, zo is te lezen op de site van BNNVARA: “Ik ben van mening dat toepassing van e-health zeker een belangrijke bijdrage kan leveren, maar vind ook dat de verwachtingen te hoog worden opgeschroefd. E-health als middel om wachtlijsten weg te werken vind ik luchtfietserij zolang een patiënt nog geen therapeutische relatie heeft opgebouwd met een fysieke psychiater of psycholoog en de privacy van de patiënten niet goed geregeld is.” Hij wijst op onderzoeken die aantonen dat de relatie tussen zorgverlener en cliënt de belangrijkste factor is voor een succesvolle behandeling.

Kwaliteit

Die relatie tussen therapeut en cliënt zal bij online behandelingen gedeeltelijk of zelfs geheel afwezig zijn. Meerdere deskundigen zijn bang dat de kwaliteit van de zorg niet gewaarborgd kan worden als verzekeraars eisen – zoals online behandelingen – gaan stellen om de wachtlijsten te verkorten. Een op een afspraken met een gewaardeerde therapeut geven veel cliënten de motivatie om door te gaan met de behandeling. Die motivatie kan wegvallen bij een gebrek aan persoonlijk contact. Daarnaast zullen online programma’s meer gegeneraliseerd zijn en is er minder aandacht voor de situatie en behoeften van het individu.

Het is nog de vraag in hoeverre ggz-aanbieders vooraf goed kunnen inschatten voor wie de online diensten zullen volstaan. Zoals deskundigen het zien kan een online programma een mooie aanvulling zijn op een persoonlijke, face-to-face behandeling, maar is vervanging niet wenselijk.

Zou u het zien zitten om psychologische hulp volledig digitaal te ontvangen?

1Reactie
  • anoniem
    Geplaatst op 17:23h, 16 april Beantwoorden

    Er is de afgelopen vijf jaar 1 meta analyse verschenen waarin videoconference in de psychiatrie werd vergeleken met face-to-face contact bij normale diagnostiek en behandeling en daar kwamen geen duidelijke voordelen uit naar voren. Wel een hoop studiebeperkingen en bedenkingen. Wie heeft er zo’n haast en waarom?
    Wat ik namelijk niet begrijp van online behandeling is hoe de zorg efficiënter wordt. Het kost toch evenveel tijd om voor een webcam te gaan zitten, als in de spreekkamer een patiënt persoonlijke aandacht geven? En die opdrachten die pt-en online maken moeten toch geanalyseerd worden? Daarnaast heb ik nog wel een paar andere bedenkingen. Je zou kunnen denken dat een patiënt bij de minste of geringste ontevredenheid online verder gaat shoppen. De gevolgen: weg menselijke aandacht, weg behandelrelatie, weg continuïteit, weg eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid, weg toezicht veiligheid, weg rem op zorgkosten, weg duurzaamheid en kennis. Een andere vraag is of dit niet juist tot meer ZZP’ers gaat zorgen? Vanuit Bali een patiënt bellen is best een prettig vooruitzicht in tijden van hoge druk op zorgverleners.
    Opvallend vindt ik het ook dat het blijkbaar normaal is dat een zorgverzekeraar kan eisen welke vorm van behandeling aangeboden moet worden door hulpverleners. Geen professionele richtlijn, geen duidelijke wetenschappelijke bewijsvoering.

    Er is de afgelopen vijf jaar 1 meta analyse verschenen waarin videoconference in de psychiatrie werd vergeleken met face-to-face contact bij normale diagnostiek en behandeling en daar kwamen geen duidelijke voordelen uit naar voren. Wel een hoop studiebeperkingen en bedenkingen. Wie heeft er zo’n haast en waarom?
    Wat ik niet begrijp van online behandeling is hoe de zorg efficiënter wordt. Het kost toch evenveel tijd om voor een webcam te gaan zitten, als in de spreekkamer een patiënt persoonlijke aandacht geven? En die opdrachten die pt-en online maken moeten toch geanalyseerd worden? Daarnaast heb ik nog wel een paar andere bedenkingen. Je zou kunnen denken dat een patiënt bij de minste of geringste ontevredenheid online verder gaat shoppen. De gevolgen: weg menselijke aandacht, weg behandelrelatie, weg continuïteit, weg eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid, weg toezicht veiligheid, weg rem op zorgkosten, weg duurzaamheid en kennis. Gaat dit niet juist ook tot meer ZZP’ers leiden? Vanuit Bali een patiënt bellen is best een prettig vooruitzicht in tijden van hoge druk op zorgverleners.
    Opvallend vindt ik ook dat het blijkbaar normaal wordt dat een zorgverzekeraar kan eisen welke vorm van behandeling aangeboden moet worden door hulpverleners. En dat zonder duidelijke wetenschappelijke onderbouwing, Wat is het belang van zorgverzekeraars. Minder vergoeding hoeven geven? Grote zorginstellingen en machtblokken wegruimen? Is het de invloed van commerciële ICT-bedrijven die zich nu richten op zorggelden? Zijn er aandelen in het spel? Kortom: Wie heeft er ineens zo’n haast en waarom? Wat is de strategie? Waarom is men niet kritischer?
    Hoewel ook ik denk dat online behandelen van waarde kan zijn naast het bestaande behandelaanbod, heb ik dus ook twijfels en vraag me af of zo’n rigoureus opgelegde eis niet het zoveelste oplapmiddel wordt voor een systeem dat al jaren piept kraakt. De marktwerking heeft helaas gefaald. De zorgverzekeraars remmen niet de kosten en voorkomen geen tweedeling in de zorg. Patiënten en hulpverleners willen terug naar samenwerking, menselijke maat, meer eigen regie en vakmanschap, niet naar een digitale quick fix die op papier goed scoort en in verkeerde handen vooral veel geld van de samenleving kost

    Misschien kunnen zorgverzekeraars eens aantonen wat zij en hun beleid ons kosten. Of hoeveel weggejaagde hulpverleners we daarvoor kunnen terugkopen?

Geef een reactie