Column | De ggz is ziek, en niet zo'n klein beetje ook... (deel 2)

– Column door Paul de Bruijn, psycholoog en oprichter van ProMind – Sinds een aantal jaren moet er in de basis-ggz voor elke cliënt een DSM-5 diagnose gesteld worden. Dat lijkt op het eerste gezicht misschien redelijk, maar dat is het niet. En het leidt tot bizarre situaties. Onlangs sprak ik een ondernemer die een Arbeidsongeschiktheidsverzekering (AOV) probeerde af te sluiten. Na bij verschillende aanbieders offertes te hebben gevraagd werd zij bij allen afgewezen. Wat wil het geval. Een aantal jaren geleden zat zij een periode niet lekker in haar vel. Wist niet goed welke kant op te gaan met haar carrière, of ze wel of niet voor zichzelf moest beginnen, zat niet goed op haar plek bij de toenmalige werkgever. Van die problemen waarvoor je een psycholoog benadert. Om erachter te komen waar dat gevoel vandaan komt en wat je daaraan kunt doen om weer een beetje overzicht in je leven te krijgen. Zo ver, zo goed! Na een vijftal gesprekken, wat overeenkomt met een behandeltraject kort, kon zij er weer tegenaan. Had besloten welke richting ze ging inslaan. Helemaal weer gelukkig. Maar nu komt het. Door de AOV-aanbieders werd ze afgewezen omdat ze een verleden van depressie had… Hoezo?, dacht zij. Ik ben helemaal nooit depressief geweest. Ja, ik heb een tijdje niet lekker in mijn vel gezeten. Maar dat is het dan wel. Degenen onder ons die in de basis-ggz werken voelen al aankomen waar dit heen gaat. Om voor vergoeding door de zorgverzekeraar in aanmerking te komen moet de psycholoog een diagnose uit de DSM-5 stellen. Omdat er in de basis-ggz vrijwel nooit sprake is van een stoornis gaan psychologen daar creatief mee om. De vaakst gestelde diagnose is dan een of andere vorm van milde depressieve gevoelens. Een winterdip is immers ook een stoornis volgens de DSM-5. Niemand staat erbij stil dat dit dus ook repercussies kan hebben in het latere leven zoals dat van deze ondernemer. Iedereen in de ggz weet dit. Zoals eerder in deel 1, durf ik het nog steeds aan om te stellen dat minstens 80% van alle diagnoses flauwekul zijn! En dat dat een té voorzichtige schatting is! Ik roep bij deze nogmaals beleidsmakers, NZa, belangengroepen en zorgverzekeraars op om te stoppen met deze onzin. Kortom de omerta doorbreken. Dan, en echt pas dan, kunnen we beginnen met het stap voor stap gezond maken van, in elk geval, de basis-ggz.