Wat geven we onze kinderen mee? Gastcolumnist week 23-24

Op een zomerse pinksterochtend spelen een vader en zijn dochtertje en zoontje enthousiast in derntuin. Het spel bestaat uit elkaar raken, omver duwen en weer opstaan. Met veel plezier wordt hetrnspel steeds intenser tot het dochtertje valt en begint te huilen. Al snel pakt de vader haar op enrnvraagt waar ze pijn heeft waarop haar gehuil zachter wordt. Dit is tot vaders hoop tevergeefs vanrnkorte duur. Het huilen stopt niet en als zelfs haar broertje drie maal het magische woordje ‘sorry’rnprobeert lijken zowel vader als broertje radeloos. De enige die haar lijkt te kunnen troosten is haarrnmama, naar wie zij lijkt te verlangen. Na een tijdje bij mama op schoot te hebben gezeten stoptrnhaar huilen en zoekt zij weer toenadering tot vader. Vader vraagt nogmaals na waar ze pijn heeftrnen zegt haar dan dat ze niet naar mama hoeft te vragen en geeft haar nog een laatste boodschaprnmee, ‘huilen hoeft niet he’.rnMet een dubbel gevoel aanschouw ik dit tafereel. De vader kan ik begrijpen vanuit het perspectiefrndat hij zijn dochter klaar wil stomen voor het leven waarbij je vaker tegenslagen kan verwachten enrnje weer op moet staan. Een andere kant is echter de troostende. Wat deed de moeder dat ervoorrnzorgde dat het meisje weer rustiger werd en zelf weer op stond zonder dat het haar explicietrnkenbaar gemaakt moest worden? Vaak willen wij onze kinderen, vrienden, geliefden ietsrnwaardevols meegeven over hoe wij zelf met moeilijke situaties omgaan. Mogelijk omdat het bijrnonszelf een machteloos gevoel oproept om een geliefde radeloos of in pijn te zien. De vraag isrnechter of het soms niet beter werkt als iemand even vast gehouden wordt. Robin GlerumrnPsychotherapeut